حافظ موسوي

منصور بنی مجیدی

hafezemosavi — Tue, 08 Jul 2008 09:41:18 GMT

حافظ موسوی:
آرمان‌خواهی در شعر منصور بنی‌مجیدی موج می‌زد

منبع: ایسنا
حافظ موسوی درباره‌ی منصور بنی‌مجیدی گفت: او از شاعران فعال منطقه‌ی آستارا بود كه هم‌ به زبان تركی شعر می‌گفت و هم فارسی.

این شاعر در پی درگذشت بنی‌مجیدی در گفت‌وگویی با خبرنگار بخش ادب خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) عنوان كرد: تا جایی‌كه می‌دانم، شعر تركی او علاوه بر شهرت در مناطق آذری‌زبان خودمان، به منطقه‌ی جمهوری آذربایجان نیز راه یافته بود و طرفدارانی داشت، و شاید بتوان گفت شعر تركی‌اش معروف‌تر از شعر فارسی‌اش بود.

موسوی افزود: بنی‌مجیدی كه نزدیك به پنج مجموعه‌ی شعر منتشر كرد، از جوانی ضمن این‌كه شعر و ادبیات از دل‌مشغولی‌هایش بود، دغدغه‌ی فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی هم داشت و در شعر او، یك‌ نوع آرمان‌خواهی كه نسل بنی‌مجیدی به دنبالش بودند، موج می‌زد. شعرش در مجموع، شعری است با زبانی ادبی كه با تحولات شعر فارسی از دهه‌ی 60 به بعد همگام می‌شود و به سادگی گرایش پیدا می‌كند.

وی همچنین یادآور شد: آخرین اثر او كه قرار بود از سوی نشر آهنگ دیگر منتشر شود، گزیده‌ای از دفترهای قبلی‌اش بود به انتخاب داریوش معمار، كه نزدیك شش‌ ماه است برای دریافت مجوز ارائه شده و هنوز جوابی از آن نیامده است. اتفاقا با توجه به بیماری بنی‌مجیدی، نامه‌ای نوشتیم و خواستیم مجوز این اثر زودتر داده شود؛ چون خودش دوست داشت كتاب در زمان حیاتش چاپ شود.

موسوی در پایان گفت: درگذشت بنی‌مجیدی را به خانواده‌اش و جامعه‌ی ادبی تسلیت می‌گویم. او به لحاظ شخصیتی، خوش‌خو، مهربان،‌ عاطفی، دلنشین و دوست‌داشتنی بود.

محمدعلی سپانلو

hafezemosavi — Tue, 01 Jul 2008 12:07:18 GMT

تصویرتهران از نگاه شاعر تهران درمنظومه «خانم زمان»

حافظ موسوی

منبع: روزنامه ی کارگزاران

محمدعلی سپانلو در مصاحبه‌ای گفته است: «در ادبیات فارسی این شهر(تهران) خیلی بدنام است. شهرستانی‌ها به شهرهایشان تعصب دارند و حاضر نیستند سر مویی از آن، به خصوص از سوی اهالی دیگر شهرها بد بشنوند. اما تهران را همه می‌زنند توی سرش و همه اظهار نارضایی می‌كنند كه گیر این شهر افتاده‌اند. با تمام این احوال آنها فقط می‌توانند در تهران زندگی كنند. تهران مادر بسیار شكیبا و مهربانی است كه تمام این بدخلقی‌ها را تحمل می‌كند و از كسی هم طلبكار نیست. » حرف سپانلو ممكن است امروز قدری مبالغه‌آمیز به نظر برسد اما 30-40 سال پیش دقیقا همین طور بود. ابراز انزجار از پایتخت و پایتخت‌نشینی یكی از سوژه‌های روشنفكران و حتی مردم عادی بود. پایتخت‌نشینی با بی‌دردی، الكی‌خوشی، زد و بند با قدرت، بی‌هویتی، غرب‌زدگی، اصالت‌باختگی و بسیاری از صفات ناپسند دیگر مترادف بود و جالب اینكه مبلغ این فرهنگ روشنفكرانی بودند كه از شهرستان‌ها به تهران آمده بودند، در این شهر بالیده بودند و به نام و شهرتی رسیده بودند. این را البته نباید خصومتی علیه تهران به حساب آورد، چون نسبت به شهرهای بزرگ دیگر هم همین حرف‌ها از سوی اهالی شهرهای كوچك‌تر گفته می‌شد و این نشان می‌دهد كه موضوع فرارتر از خصومت با یك شهر خاص (تهران) بوده و به یك بینش كلی‌تر مربوط بوده است. از قاجاریه به بعد تهران تبلور همه ایران بوده است و هنوز هم هست.

برای هوشنگ گلشیری

hafezemosavi — Tue, 10 Jun 2008 21:22:18 GMT

باید پناه بگیریم

(سقف خانه ی ما همین کلمات است)

هوشنگ گلشیری

جای طناب

روی گردن ما

تا ابد که نمی مانَد

حتا اگر فرصت نکرده باشی

پول خردهای پس گرفته از بقالی را

توی جیب بریزی

حتا اگر فرصت نداشته باشی

از ایرانشهر تا کریمخان بدوی

حتا اگر تلفن ها به کار بیفتند

بوق... بوق... بوق

- «بفرمایید! این جا منزل محمد مختاری است»

بوق... بوق... بوق

- «برای جعفر اتفاقی افتاده؟!»

بوق... بوق... بوق

جای طناب

روی گردن ما

تا ابد که نمی ماند

حتا اگر هوشنگ گلشیری بوده باشی

خبر را هنوز گفته نگفته

گوشی را گذاشته باشی

دست ها را پشت سر حلقه کرده باشی

چشم ها را به سقف دوخته باشی

و مثل سیگار روی لبت

خاموش مانده باشی

و گفته باشی: «من باید می مردم»

جای طناب...

آخر مگر نه این که باران بی امان زمستان

و آفتاب بی ملاحظه ی تابستان

بر گورهای ما

همان قدر با احترام قدم بر می دارند

که بر جنازه ی گنجشک ها

گرگ ها

گلابی ها

جای گلوله روی شقیقه

جای آتش سیگار روی بدن

جای شکنجه در اعماق روح

جای طناب روی گردن

نه!

هوشنگ جان!

باید پناه بگیریم

زیر سقف خانه ی خودمان

باید پناه بگیریم

زیر این کلمات

از کتاب: زن تاریکی کلمات

برای هوشنگ گلشیری

hafezemosavi — Tue, 10 Jun 2008 21:18:18 GMT

آخرین خطابه

تو

بر سکویی بلند ایستاده بودی

ما

گرداگردِ تو، بر زمین سرد، حلقه زدیم

این آخرین خطابه ای بود که باید می خواندی

دستِ راست ستونِ چانه

و انگشت کوچکت

نیمی از سبیل تو را پوشانده بود

و چشم هایت

مثل دو شعله ی کبریت

در تاریکی می درخشید

بعد

مِهی رقیق میدان را پر کرد

و آسمانِ تیره کمی پایین آمد

ما، دست رویِ خاک کشیدیم

و بعد

پلک های تو را بستیم

تو بر سکوی مرگ ایستاده بودی

و ما

نمی دانستیم.

از کتاب: شعرهای جمهوری

علی صیامی

hafezemosavi — Fri, 04 Apr 2008 14:47:15 GMT

خوانش شعر «قتل» از حافظ موسوی

علی صیامی

برگرفته از وازنا

همین که انگولکی اندیشگی و یا احساسی از خواندن شعری را در وجودم حس کنم، آن را دوباره یا چندباره می‌خوانم. این چندباره خوانی‌ام رابطه‌ی مستقیم با خوب یا مزخرف بودن شعر دارد( بنا به سلیقه‌ی من). اولی هورمون‌های شادی مثبت در رگ‌هایم جاری می کند و دومی هورمون‌های شادی مازوخیستی‌ام را.

شعر حامد رحمتی

hafezemosavi — Sun, 09 Mar 2008 12:03:18 GMT

شعری به حافظ موسوی

حامد رحمتی

کنار بروید

این مرد از زیتون زارهای مه آلود می آید

از شکاف زنبیل حدس می زنم

باد را دست به سر کرده است!

و شعبده باز دسته گلی را که از میان کلاهش بیرون آورده بود

خرگوش را به زحمت محو کرد و

کبوتر را لابه لای جمعیت به امان خدا...

توضیح

hafezemosavi — Tue, 12 Feb 2008 14:37:11 GMT

جستارهایی بر نظریه های ادبی پیش از این در ویژه نامه ی رویدادِ روزنامه ی اعتماد منتشر می شد اما به دلیل تغییر کادر عوامل رویداد، این سلسله مقالات به صورت هفتگی و با چنین شیوه ای منتشر نمی شود. امید است در آینده این مقالات به صورت کتاب در اختیار علاقه مندان آن قرار بگیرد.

نظریه ها 11

hafezemosavi — Fri, 25 Jan 2008 10:53:07 GMT

نيما يوشيج نظريه پرداز شعر مدرن ايران 11 -

تعريف و تبصره

حافظ موسوي

توجه نيما به فقدان سنت ادبيات نمايشي در ايران که يکي از مهم ترين دلايل آن، فقدان سنت گفت وگو در فرهنگ ماست، توجهي بسيار جدي و اساسي است که هنوز هم کمتر به آن پرداخته شده است.

نيما چند ماه بعد در نامه ديگري به ميرزاده عشقي درباره يکي ديگر از مهم ترين نکات نظريه شعري خود چنين مي نويسد؛ «اصول عقيده من، نزديک کردن نظم به نثر و نثر به نظم است؛ نزديکي نظم از حيث خيالات شاعرانه که تاکنون در نثر فارسي داخل نشده است و نثر از حيث تماميت و سادگي. به اين معني که همان طور که نثر از مقاصد ما تعريف و توصيف مي کند، همان طرز صنايعي را که در نثر موجود مي شود، آنها را با نظم معامله بدهيم؛

احمد عاشورپور

hafezemosavi — Sat, 19 Jan 2008 12:31:55 GMT

ياد ياران - احمد عاشورپور

بهاره خسروي

منبع: سايت روز - شنبه 29 دی 1386

‏احمد عاشورپور پيشکسوت موسيقي فولکلوريك ايران پس از دو ماه بستري بودن در بيمارستان جم تهران، و ‏نيم قرن خاموشي در عرصه موسيقي رسمي ايران روز 22 بهمن 86 به ‌دليل عوارض ناشي از كهولت سن و ‏عفونت ريه در آستانه ي 90 سالگي درگذشت. به همين مناسبت در تهران پاي حرف هاي شمش لنگرودي و ‏حافظ موسوي نشسته ايم....‏

نظریه ها - 10

hafezemosavi — Thu, 17 Jan 2008 20:00:50 GMT

نيما يوشيج، نظريه پرداز شعر مدرن ايران- 10

تعريف و تبصره

حافظ موسوي

تعريف و تبصره دومين مقاله مفصل نيما درباره شعر و ادبيات است. اين مقاله در بهار سال 1332 يعني حدوداً سي سال پس از انتشار «افسانه» نوشته شده است. در طول اين سي سال، نيما مهم ترين شعرهايش را نوشت و همان طور که خود پيش بيني کرده بود گروهي از جوانان به او گرويدند و شعر او در ميان روشنفکران جاي پاي محکمي براي خود باز کرد. گرچه نيما همچنان گله مند بود، اما اين مقطع زماني، مقطعي است که مي توان آن را سرآغاز تفوق شعر نو بر شعر قديم ناميد. کافي است به ياد بياوريم که چند سال پس از نوشته شدن تعريف و تبصره انتشار شعرهاي نسل اول شاگردان نيما (شاملو، اخوان، نصرت رحماني، اسماعيل شاهرودي و...) چه غوغايي در جامعه ادبي ما- آن هم در شرايط خفقان پس از کودتا- برپا کرد و نيز به ياد بياوريم که اغلب شعرهاي نيما در همين دوره (يعني دهه 30) شانس انتشار پيدا کرد. اما توقع نيما- بحق- بسيار بيش از اين بود. نيما هنوز از اينکه حرف هايش به درستي درک نمي شد در رنج بود. تعريف و تبصره در واقع مروري بر کارنامه 30 ساله شعر نو و واکنش هاي گوناگون مردم و نحله هاي مختلف فکري و ادبي نسبت به آن است. از واکنش هاي تحقيرآميز اديباني چون ملک الشعراي بهار گرفته تا واکنش هاي مريدان و پيرواني که بدون درک روح تحولي که نيما ايجاد کرده بود، پشت نام او پنهان مي شدند و هر اثر ناپخته يي را در زمره شعر نو به خورد مردم مي دادند. نيما درباره گروه اخير در تعريف و تبصره چنين گفته است؛ «ذوق و معرفت ما را هوا برداشته است. بحر طويل خواني هايي که امروز به زبان نيما يوشيج و به هواي شعر آزاد رخنه در بازار ادبيات شعري ما بسته است، شاهد اين روزهاي هرج و مرج وحشتناک در ذوق و اندازه هاي ما هستند. پس از آن، قطعات شعري که در هر کدام وزن رد و بدل مي شود و شبيه به اسب هايي هستند که باد لغوه گرفته و مي شلند.»1